به گریه گفتمش : آری چه زود گذشت

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید

بهار رفت و تو رفتی و هرچه بود گذشت...

و من مضطرب و دل نگران!

به تو گفتم که پراز تشویشم

چه شود آخر کار؟

و تو گفتی:آرام. که خدا هست کریم.

پاسخی نرم و لطیف که به من داد یک آرامش شیرینو عجیب...

ای همه من! وقتی تو آمدی دلم به رویت خندید!اندوه تنهاییم در زلال چشمه های نگاهت خود راشست و سِحر جادوی حضورت مرا به یادم آورد . تورا وقتی یافتم که همه حجره های دلم به عطر نام تو معطر شدند و نفس نفس ، حضورت را با دم و بازدم حس میکردم و به خاطرِت جان می سپردم ! تو در شبستان خیالم نازل شدی ! طعم دعاهای اجابت شده ام بودی ، اولِ روشنی و آغاز تَبَم بودی .. از پشت پرده لرزان اشکهایم دیدی که قابل بودم پس به حریم خلوتم پا گذاشتی !

ای همه من ! وقتی تو آمدی روی حریر برف تازهِء بر زمین نشسته پا گذاشتم تا از چشمهای تَرَم به شوق دیدارت گل ببارم ! دیدی که کبوترهای حرم دل ، چه معصومند و بر سر هر سفره ای که به سخاوت گشوده باشند ، بی دعوت می نشینند و یقین دارند میزبان عاشق است و من عشق را می شناختم ! همان حسِ تازهِ رسیدن ، که بی تابِ بخشش بود ! همان نوازشی که بر سر شاخه های لختِ درختان ، جاپای جوانه های مشتاق رویش را لمس میکرد . همان عطر آشنایی که دل زمستان را گرم میکرد.

ای همه من ! وقتی تو آمدی ، دیدی که من عاشقم ! فریاد میزنم و کوچه های برفی را از خواب بیدار میکنم . میخواهم به دلکوبه های من گوش بسپارند و همراه من چرخ بزنند، همهء آوازهای خفته در رگ درختان خوابزده !

ای همه من ! کجا می گریزید؟! عشق سهم ماست ! این دست را هر جا به سمتت جاودانگی را پیشکش میکند بگیر و رها مکن !

ای همه من ! وقتی که تنهایی مجالی شد تا تو را بیابم ، وقتی سکوت شبانه ام فرصتی شد تا صدای قدمهای نورانی ات را بشنوم ، وقتی دور از های و هوی مشغله ها بر قلبم فرود آمدی ، از آن پس دریافتم که زندگی خط فاصله ای است از اینجا تا ابدیت ، لحظه ها کوتاه نیستند و هر لحظه با حضور عشق عمری به بلندای عمر زمینیان دارد و قدرتی به عظمت خواستن و توانستن !

پس از آن روز دریافتم که سخت ، سخت نیست اگر تو نرم باشی ! و هرگز سختی نمیتواند بر نرمی غلبه کند . دریافتم که عشق نرم است و میتواند بر هر کینه و عداوتی غلبه کند . مهربانی ، نرم است و میتواند خشونت را مغلوب کند . صبوری نرم است و میتواند بر رنج پیروز شود .

سلام

ببخشید که تیر رو نوشته بودم شهریور

اگه یادم نبود ۳۰ تیر به دنیا اومدی که نمی اومدم واسه تبریک

این کارت پستال تقدیم به تو که دیگه هی گیر ندی بگی اشتبا نوشتم شهریور

ببین این بامزه ها هم میخوان تولدتو بهت تبریک بگن

اونا دارن میخونن:

سعید جان سعید جان

بیا شمع ها رو فوت کن که صد سال زنده باشی

سلام

امروز ۳۰ تیر تولد یه دوسته

یکی اون دور دورا

خیلی دووووووووووووووووووووووووور

فرسنگ ها راهه تا اونجا

ولی من از همینجا تولدش رو تبریک میگم

و براش بهترین ها رو آرزو میکنم

"سعید جان تولد ۲۲ سالگیت مبارک"

قصه من

قصه من: قصه پسرکیست که دردهایش در تاریکی و عمق چه

فریاد میزد

قصه من :قصه دخترکی گل فروش است که هیچگاه نشد رزهای

قرمز را بو کند

قصه من:قصه مردیست که در باران آمد و پشت مشق معلم به اجبار

نوشتیم:آن مرد در باران آمد

و هیچگاه نشد بپرسیم با چه حسی آمد و برای خاطر که آمد؟

قصه ی من قصه ی گرمی دستهایت است و صدای آرام شبانه ات

قصه ی من : قصه ی توست

                             که درهم درگیریم...

امشب شب آرزوهاست

دلم بدجوری گرفته

هوای گریه دارم

بهترین هارو براتون آرزو میکنم

دوستتون دارم

و

میبوسمتون

امروز چه مه زيبايي ريخته بود پايين. اونقدر كه حتي بغل دستيت را نمي شد ببيني. مثل اون وقتهايي كه حس مي كني هيچ كس نمي بينتت و چقدر احساس راحتي مي كني. اما غافل از اين كه پشت همين مه غليظ هم چيزي هست كه داره مي پادت. حواست باشه !!!

پروانه ی احساسم در دام عنکبوتی افتاد که عنکبوتش سیر است

نه میتواند پرواز کند       نه میتواند بمیرد...

دعا مي کنم که هيچگاه چشمهاي زيباي تو را

در انحصار قطره هاي اشک نبينم

و تو برايم دعا کن ابر چشم هايم هميشه براي تو ببارد

دعا مي کنم که لبانت را فقط در غنچه هاي لبخند ببينم

و تو برايم دعا کن که هر گز بي تو نخندم

دعا مي کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکي دريا و بوي بهار را دارد

هميشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برايم دعا کن دستهايم را هيچگاه در دستي بجز دست تو گره ندهم

من برايت دعا مي کنم که گل هاي وجود نازنينت هيچگاه پژمرده نشوند

براي شاپرک هاي باغچه ي خانه ات دعا مي کنم

که بال هايشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من براي خورشيد آسمان زندگيت دعا مي کنم که هيچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگيم تو تنها خورشيدي

پس برايم دعا کن ، دعا کن که خورشيد آسمان زندگيم هيچگاه غروب نکند

امان از این دلتنگی که راحت می تواند امان هر کسی را ببرد

امشب من مانده ام و یک دنیا دلتنگی و دیوانگی...

من مانده ام با این تصور که عبور ثانیه ها چقدر ناچیز است

و دیوار بغض من چه نازک!

کجاست جاده ای که مرا به تو برساند و کجاست گرد شوریده ای که محزونش مرحمم باشد؟

کجاست دفتر خاطراتم که غم ها را بر دوشش نهم

من اما در خیال امروز و دیروز تو را در فرداهایم جستجو میکنم. من هر روز تو را با قلبی پراز عشق

و با لبخندی که نشانه ی امید است هزاران هزار بار از خدا می خواهم.

من نابترین لحظات را فقط با تو می خواهم.

تو که تنها نمیمونی                  من تنها رو دعا کن

خوش به حالشون.

كاش منم بچه بودم و همه ي هم و غمم الاكلنگ بازي بود.

كجا رفت اون بچگيا؟

البته وقتي من بچه بودم هم هيچي نبودم.

 كاش بودي تا دلم تنها نبود

 تا اسير غصه و غم ها نبود...